Είναι γεγονός ότι από την ίδρυση του τμήματός μας μέχρι σήμερα τα δεδομένα τόσο στην επιστημονική ανάπτυξη της ειδικότητάς μας όσο και στην επαγγελματική αποκατάσταση των αποφοίτων έχουν σημειώσει ραγδαία αλλαγή. Πιο συγκεκριμένα, οι εποχές όπου ένα πτυχίο από μόνο του καθιστούσε τον κάτοχό του περιζήτητο στην αγορά εργασίας έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και σαν νέοι μηχανικοί οφείλουμε να το πάρουμε απόφαση. Αλλά από το να αποδεχτούμε ότι οι καιροί είναι δύσκολοι και περισσότερο απαιτητικοί, μέχρι του να αρχίσουμε να επιδιδόμαστε σε κυνήγι τίτλων και πτυχίων υπάρχει μια απόσταση.
Τα τελευταία χρόνια έχει προκύψει ένα μεγάλο θέμα για το αν πρέπει ή όχι το πτυχίο μας να θεωρείται master και τι αλλαγές αυτό μπορεί να επιφέρει στο πρόγραμμα σπουδών μας. Ως γνωστόν ο τίτλος “master” χορηγείται σε πτυχία του εξωτερικού σαν ένας τίτλος εξειδίκευσης σε κάποιον τομέα, συνοδεύοντας το προγενέστερο γενικότερου περιεχομένου πτυχίο που λαμβάνει ο φοιτητής και είναι το γνωστό μας “bachelor”. Γραφειοκρατικά κοιτώντας το πρόβλημα, θα έπρεπε να σπάσουμε το πτυχίο μας σε δύο κύκλους σπουδών ώστε να λαμβάνουμε αρχικά ένα bachelor και μετά ένα master. Αυτό βέβαια, πέραν των πολλών φύσεων προβλημάτων που θα δημιουργούσε, πολύ πιθανά να οδηγούσε και σε μείωση των αποφοίτων με master στην κατοχή τους!
Υποθέτοντας όμως για λίγο, ότι η γραφειοκρατία και τυποποίηση είναι το μικρότερο πρόβλημα, ας κοιτάξουμε την ουσία του θέματος. Οι φοιτητές του τμήματος μας καλούνται να έχουν προβιβάσιμο βαθμό σε εξήντα τέσσερα μαθήματα (πενήντα εννιά με νέα απόφαση του τμήματος) εκ των οποίων τα περισσότερα έχουν εξειδικευτικό χαρακτήρα, καθώς και να παραδώσουν μία πρωτότυπη εργασία (διπλωματική) για να πάρουν το πτυχίο τους. Παράλληλα, στα πανεπιστήμια του εξωτερικού σε αντίστοιχα τμήματα με το δικό μας, ο αριθμός των προαπαιτούμενων μαθημάτων είναι σε γενικές γραμμές αρκετά μικρότερος, μην αναφέροντας κιόλας χώρες όπως η Γερμανία όπου η επιστήμη του Πολιτικού μηχανικού θεωρείται εξειδίκευση του Αρχιτέκτονα μηχανικού. Γίνεται λοιπόν σαφές, ότι οι προδιαγραφές των αποφοίτων του τμήματος μας είναι ιδιαίτερα υψηλές συγκριτικά με αυτές των αποφοίτων του εξωτερικού παρ’ όλο το γεγονός ότι αυτοί έχουν master. Κι εδώ έρχεται το ερώτημα: «Μήπως τελικά το να θεωρήσουμε το πτυχίο μας ως master οδηγήσει στην υποβάθμισή του;».
Άποψη του γράφοντα είναι ότι κάποια στιγμή όλη αυτή η παραφιλολογία με τους τίτλους των πτυχίων πρέπει να σταματήσει. Κανείς δεν αρνείται ότι ο τίτλος του master κάνει ιδιαίτερη αίσθηση σε ένα βιογραφικό, αλλά τα γεγονότα δείχνουν ότι είμαστε εμείς οι υπαίτιοι για το γεγονός ότι στη σημερινή αγορά εργασίας ένα master αμφιβόλου προελεύσεως μπορεί να έχει μεγαλύτερη αξία από το πτυχίο μας. Αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο σε φετινή συνέλευση Συλλόγου, υπερψηφίστηκε (βλ. πλαίσιο ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ) η άποψη το πτυχίο μας να αναγνωριστεί τουλάχιστον ως master και όχι αμιγώς ως master. Σαν νέοι άνθρωποι είμαστε υποχρεωμένοι πλέον να διεκδικούμε και να προασπίζουμε αυτά που έχουμε κατακτήσει και κανείς δε μας χάρισε και μια πρώτη κίνηση είναι να καταλάβουμε ότι παίρνοντας στο τέλος των σπουδών μας το πτυχίο μας, είμαστε αξιόλογοι επιστήμονες και δε χρίζουμε ανάγκης επιβεβαίωσης περί αυτού. Ας σταματήσουμε λοιπόν να θεοποιούμε κάθε τι εισαγόμενο και ας αναγνωρίσουμε ότι σε μια χώρα με χιλιάδες προβλήματα υπάρχουν ακόμα θεσμοί και αξίες που δε χάθηκαν.
