H κρισιμότητα των επερχόμενων εθνικών εκλογών

          Την Κυριακή 25/01/2015 ο ελληνικός λαός θα κληθεί να στηρίξει με την ψήφο του τον κομματικό συνδυασμό που θεωρεί καταλληλότερο να βγάλει την Ελλάδα από τον γολγοθά που έχει διέλθει. Αυτή η εκλογική αναμέτρηση είναι από τις λίγες της ιστορίας που η κατάσταση είναι τόσο ρευστή. Ύστερα από 40 χρόνια μετά την μεταπολίτευση είναι επί της ουσίας η πρώτη φορά που το ΠΑΣΟΚ και η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ δεν είναι τα μοναδικά κόμματα που διαδραματίζουν πρωταρχικό ρόλο, γιατί στο προσκήνιο υπάρχει ο ΣΥΡΙΖΑ καθώς και αρκετά κόμματα άλλα μέτριας και άλλα χαμηλότερης δυναμικής. Πλέον υπάρχει η πιθανότητα νίκης των εκλογών από ένα κόμμα που κάποιοι ,εσφαλμένα βέβαια, θα το χαρακτήριζαν ως μια ευκαιρία, ως κάτι που εμφανίστηκε τώρα για πρώτη φορά στο προσκήνιο και ζητάει την αναγνώριση από τον ελληνικό λαό.

          Ας δούμε όμως σε τι βαθμό αυτό το κόμμα αποτελεί μια καινούρια επιλογή για τον ελληνικό λαό, ρίχνοντας μια πρώτη ματιά στα στελέχη του. Πολλοί βουλευτές και στελέχη πρώτης και δεύτερης γραμμής του ΣΥΡΙΖΑ ήταν παλαιότερα μέλη του ΠΑΣΟΚ, το κατά τα άλλα αντιμνημονιακό κόμμα αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από πρόσωπα που λίγα χρόνια πριν ψήφισαν να υπογράψει η Ελλάδα το μνημόνιο. Μα πόσες φορές εσείς ‘‘κύριοι’’ είστε πρόθυμοι να αλλάξετε τις απόψεις σας για να κερδίσετε ψήφους? Πόσες φορές θα συνεχίσετε να εξαπατάτε τον λαό για να συνεχίσετε να κάθεστε σε μια καρεκλίτσα και να πληρώνεστε με έναν μισθό από τον οποίο δεν αξίζετε ούτε το μισό??

          Πολλοί Έλληνες θα ψηφίσουν με βάση το σκεπτικό, ότι η κατάσταση δεν μπορεί να χειροτερέψει, παρά μόνο να γίνει καλύτερη. Ας ανατρέξουμε όμως στο παρελθόν της Ευρώπης και ας συγκρίνουμε αυτήν την κατάσταση με παρόμοιες διαφορετικής κλίμακας. Το 1932 η Γερμανία ώντας εξασθενημένη και πληρώνοντας ακόμα τις συνέπειες του Α’ Παγκοσμίου πολέμου, ακολουθεί την πολιτική του Αδόλφου Χίτλερ και των ναζί και τους αναδεικνύει σαν ηγέτες. Αυτή η λάθος για όλους επιλογή έγινε γιατί ο τότε ταλαιπωρημένος γερμανικός λαός ήλπιζε σε κάτι καλύτερο. Φυσικά κανένας δεν φανταζόταν ότι 13 χρόνια μετά ο πόλεμος θα χανόταν ύστερα και από την τελευταία μάχη στο Βερολίνο όπου οι Γερμανοί νικήθηκαν από τους Σοβιετικούς και θρηνούσαν εκατομμύρια θύματα και πολλές υλικές ζημιές. Ένα πιο πρόσφατο και πιο τρανταχτό παράδειγμα αποτελούν οι Εθνικές εκλογές του 2009. Ήταν η περίοδος που μόλις είχε ξεσπάσει η οικονομική κρίση και στην Ελλάδα, όπως και στα υπόλοιπα κράτη της Ευρώπης. Οι Έλληνες τότε αρνήθηκαν να συμβιβαστούν με την ιδέα ότι χρειάζεται το κράτος να ακολουθήσει μια πιο συντηρητική πολιτική και στήριξαν με την ψήφο τους το ΠΑΣΟΚ που τότε ήταν υπό την ηγεσία του Γεωργίου Παπανδρέου, που το πρόγραμμα του ανέφερε πράσινη ανάπτυξη, αύξηση μισθών, αύξηση συντάξεων, αύξηση θέσεων εργασίας δηλαδή ιδέες και προτάσεις που ακούγονται ωραία και προκαλούν καλή εντύπωση στην κοινή γνώμη. Κανένας όμως δεν μπορούσε να  προβλέψει πως προκειμένου να υλοποιηθεί το παραπάνω πρόγραμμα η χώρα θα δανειζόταν από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και θα διερχόταν στο γολγοθά που βρίσκεται τώρα. Και τώρα ερχόμαστε στο παρόν με τον ΣΥΡΙΖΑ να περιλαμβάνει στο πρόγραμμα του προτάσεις όπως μονομερή διαγραφή του χρέους, ‘‘σκίσιμο’’ των μνημονίων και γενικά  ένα καλύτερο αύριο για τον Έλληνα πολίτη και εν’ τέλει καλεί τον κόσμο να τον στηρίξει με την ψήφο του γιατί η κατάσταση δεν μπορεί να χειροτερέψει παρά μόνο να γίνει καλύτερη. Τα γεγονότα του παρελθόντος όμως έχουν δείξει ότι πάντα μπορεί η κατάσταση να γίνει χειρότερη. Επίσης με βάση τις παραπάνω προτάσεις τίθεται ένα ερώτημα:Κύριε Αλέξη Τσίπρα τόσο σημαντικό ρόλο διαδραματίζει η Ελλάδα στην λειτουργία της ευρωπαϊκής ένωσης, που εσείς θα αναγκάσετε τους Ευρωπαίους εταίρους να ικανοποιήσουν όλες σας τις απαιτήσεις?

          Οι μη υλοποιήσιμες προτάσεις του κόμματος αυτού δεν αποτελούν το μοναδικό αρνητικό του στοιχείο. Αν παρατηρήσουμε ορισμένες δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ σε συνεντεύξεις και σε διακαναλικές εκπομπές, είναι ολοφάνερο πως  για ένα  μείζον ζήτημα όπως είναι η παραμονή μας στην νομισματική ένωση ορισμένοι τάσσονται υπέρ ενώ κάποιοι άλλοι τάσσονται κατά. Το γεγονός αυτό φανερώνει έλλειψη οργάνωσης, έλλειψη κοινού σκοπού και διχογνωμία, τα οποία είναι απαραίτητα στοιχεία για το σχηματισμό μιας ομογενούς και μεγάλης χρονικής διάρκειας κυβέρνηση. Συμπεραίνεται λοιπόν ότι η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές μόνο αποσταθεροποίηση θα προκαλέσει και οι θυσίες που έχουν γίνει από τον ελληνικό λαό τα τελευταία χρόνια θα είναι μάταιες.

          Οι εκλογές αυτές έχουν μια ιδιαιτερότητα όχι εξαιτίας της κρισιμότητας της κατάστασης. Οι εκλογές αυτές δεν αποτελούν μια σύγκρουση του ΣΥΡΙΖΑ με την ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, δεν αποτελούν μια σύγκρουση μεταξύ του κυρίου Τσίπρα και του κυρίου Σαμαρά, αποτελούν όμως μια σύγκρουση δύο διαφορετικών νοοτροπιών. Η μία νοοτροπία είναι αυτή που επικρατούσε μέχρι τώρα, της έλλειψης τάξης, της έλλειψης ανάπτυξης και της διόγκωσης του δημοσίου τομέα, της ατιμωρησίας και της έλλειψης δικαιοσύνης που επικροτείται από τον ΣΥΡΙΖΑ και η άλλη είναι η νοοτροπία που επικρατεί σε όλα τα αναπτυγμένα ευρωπαϊκά κράτη της διεύρυνσης του ιδιωτικού τομέα, της τάξης, της δικαιοσύνης.

          Ο κάθε πολίτης  θα πρέπει να αναλογιστεί τις ευθύνες του για την κατάσταση που έχει περιέλθει το κράτος και να ψηφίσει με σύνεση και όχι με βάση το συναίσθημα. Είναι γεγονός πως βρεθήκαμε σε πολύ δύσκολη κατάσταση, όμως το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης δεν το έχουν ούτε οι πολιτικοί που είχαν αναλάβει την διακυβέρνηση του κράτους ούτε οι Ευρωπαίοι, η ευθύνη έγκειται στην νοοτροπία που έχουμε μέχρι τώρα.Αν αυτή η νοοτροπία δεν αλλάξει συνεχώς θα εμφανίζεται στο προσκήνιο ένα νέο κόμμα, ένα νέο πρόσωπο που θα εκμεταλλεύεται την κρισιμότητα της κατάστασης και θα αναδεικνύεται προς προσωπικό του όφελος.

αρθρογράφος: Χατζημαριανός Κώστας